Aan Het Woord

De proef met gelimiteerd CO2 heeft heel opmerkelijke dingen opgeleverd. Deze week hebben we met de begeleidingscommissie de uitkomsten geëvalueerd en we hebben met verbazing naar de resultaten zitten kijken.
In de kas met gelimiteerd CO2 hebben we maar één kilo tomaten minder geoogst dan in de referentie afdeling. In die afdeling is over het hele seizoen precies 50% CO2 gedoseerd ten opzichte van de referentie.

De opbrengst was dus heel positief. En dat niet alleen. De kwaliteit was wat beter en het gewas heeft gedurende de hele teelt er constanter bijgestaan. Bovendien hadden we wat minder last van bladrandjes in de afdeling met gelimiteerd CO2. Bij dit laatste moet wel de kanttekening worden gemaakt  dat in de referentieafdeling de vochtigheid wat hoger was. In de laatste weken heeft daar ook een behoorlijke uitval door botrytis plaatsgevonden. Dit heeft wel iets effect op de productie gehad maar niet substantieel.

Waar zijn we mee bezig?

Als je zo terugkijkt op dit experiment, vraag je je af ‘Waar zijn we in het verleden mee bezig geweest?’ Een plant blijkt dus bij een hoog CO2 minder efficiënt te zijn dan we tot nog toe altijd hebben aangenomen.. De tellingen aan de huidmondjes hebben duidelijk gemaakt dat een tomatenplant heel goed in staat is om zich aan te passen aan een laag CO2-gehalte zonder dat dit consequenties heeft voor het gewas. Ik denk dat deze lijn voor alle planten kan worden doorgetrokken.

De resultaten uit deze proef hebben ons aan het denken gezet. De exacte berekening is nog niet beschikbaar: ‘compenseren lagere CO2 kosten het productieverlies?’ Dat is een ingewikkelde rekensom. Maar ik denk zeker dat deze nieuwe inzichten perspectief bieden. Een van de telers in de begeleidingscommissie heeft inmiddels al besloten om af te zien van een OCAP-aansluiting.

Voor het komende jaar plannen we een tomatenproef met een verdere minimalisering van CO2 , we zijn heel erg benieuwd waar de grenswaardes  liggen. Volgende week gaan de planten de kas in.